Enron, Delta,GM, Leｈhman, тэгээд..? JAL
Too big to fail? Not anymore.The only constant is change...
JAL ийн дампуурал.
Земи дээр ч бас бүтэн хичээл энэ талаар л яригдав.Багш бүр presentation бэлдээд ирчихсэн.
1. JAL-ийн талаар хэдэн баримт:
・Азийн хамгийн том Airline company
・Employer ranking-д тогтмол топ 5-д багтдаг фирм
・Хамгийн гол нь онгоцон дээрээ төрийн далбаатай Японы flagship company
Тийм ч тулдаа засгийн газрын(Liberal Democrat Party) ”онцгой халамжинд” багтан
・92 оноос хойш алдагдалтай ажиллаж ирсэн (51 онд байгуулагдаад, 87 онд хувьчлагдсан)
・$25 Bln өртэй
гэх мэт муу дүнтэй ч, ”амьдарсаар” ирсэн. Харин одоо Democratic Party-ийн ”ачаар” дампуурал.
・$150 Mln. --одоогийн market value ($250 Mln =1 шинэ B747)
・2Yen --Stock price now (90Yen =$1)
Шалтгаан нь бүх л дампуурч буй бизнестэй ижил: буруу менежмент, inefficiency (алдагдалтай нислэгүүд, буруу хүний нөөцийн бодлого...)
2. Гэхдээ JAL-д бүх бурууг тохохын өмнө Airline Industry -ийн нэг том онцлогийг ойлгоход доорхи хэдэн fact-ууд тус болох байх.
・Бизнест нөлөөлөх орчны хүчин зүйлсийн нөлөө их: SARS, Economic crisis, Influensa...
・Татвар төлсний дараах ашиг 2-3%
・Since 1978, over 100 airline companies went bankrupt, including Panam, Delta, Northwest, United Airlines, Continental...
・In a 1999 interview, Warren Buffett said: "As of 1992, in fact--though the picture would have improved since then--the money that had been made since the dawn of aviation by all of this country's airline companies was zero. Absolutely zero." That's more than 80 years of a revolutionary technology adopted enthusiastically by the masses--but unable to yield returns to investors.
Эндээс нэг pattern харагдаж байгаа байх.
"Ер нь анхнаасаа хувьчлах шийдвэр оновчтой байсан уу?"
3. Угаасаа мөнгө хийхэд амаргүй ийм industry-д airline компаниудыг бүгдийг хувьчлан, бизнес болгох нь ухаалаг шийдэл биш байж болох юм. Магадгүй зарим нэгийг нь welfare state -ийн нэг сервис болгон үлдээх нь зөв ч байж магадгүй. Гэхдээ татвар төлөгчдийн мөнгийг хайр найргүй үрэхгүйн тулд хувьчлахгүйгээр efficiency-г сайжруулах арга олох хэрэгтэй...
Монголын хувьд, МИАТ efficiency муутай ч, манай өөрийн зах зээл жижиг гэдэг онцлог гадны хүчтэй өрсөлдөөнөөс хамгаалаад, бараг л монополь үнэ тогтоон яваад л байгаа. Гэхдээ энэ байдал хэр удаан үргэлжлэх нь эргэлзээтэй. Industry-н хандлага бас өөрийн онцлогоо харж байгаад хувьчлах уу, эсвэл өөрөөр efficiency сайжруулах арга бий юу гэдгийг бодох хэрэгтэй байх...
Tuesday, January 19, 2010
Tuesday, January 5, 2010
Friday, January 1, 2010
The Audacity of Hope
Шинэ оны мэнд!
Цасгүй, гэхдээ цэлмэг, хүйтэн шөнө байлаа. Мексик хоол, corona with lime, outdoor countdown & каток with friends. Нэлээд даарсан, гэхдээ түрүү жил шиг ханиад хүрсэнгүй. Resolution хийдэггүй ч энэ жил гулгаж бас сэлж сурнаа... 2010.01.01
Амралтын өдрүүдээр Обамагийн The Audacity of Hope-ийг дуусгалаа. Обамагийн 2 дахь ном, NY Times Bestseller, Audio Book нь 2008 оны Grammy: Best Spoken Album гэдгээр нь бүгд мэдэх байх.
2004 онд, Сенатор болохоос өмнө хийсэн нэг speech нь Обамаг оронд даяар алдартай болгосон ба, 2006 онд сенатор байхдаа тэр speech-ийнхээ агуулгыг өргөтгөөд ном болгон гаргасан нь энэ юм байна. Ерөнхийдөө Америкийг тойрсон асуудлуудын талаарх (доорх 9 ) өөрийн бодлоо эмхэтгэн бичсэн ба нэлээд хэсэг нь 2008 оны кампанит ажилд нь багтжээ.
1. Republicans and Democrats,
2. Values,
3. Our Constitution,
4. Politics,
5.Opportunity,
6. Faith,
7. Race,
8. The World Beyond Our Borders,
9. Family
Дэлхийн хамгийн хүчирхэг хүний Индонези дэх бага насны дурсамж, эхнэртэйгээ яаж танилцаж байсан, нэрд гарахаас нь өмнө уулзсан хүмүүс этгээд нэрээ солихыг зөвлөж байсан, кампанит ажлын үеэрх уулзаж байсан хүмүүсийн тухай яриа гм сонирхолтой хэсгүүд олон байв.
Жаахан тэвчээр гаргахгүй бол явахааргүй зарим нэг хэсэг бий ч, хэрэв уншаагүй бол оройтсон ч хамаагүй уншчих хэрэгтэй л ном шиг санагдав.
Monday, December 28, 2009
It's not just a game
...Though time was running out after I received an inbound pass, I wasn't in a hurry.I knew an intentional foul was coming and the opponent team was out of fouls...
It is not the best feeling when you lose, especially, if you were so sure to win. You want it so badly and put the commitment, passion, and heart, surpassing all the hardwork. But suddenly it disappears. A day or two, any meal doesn't taste good and you don't have any motive to anything. I remember one of those feelings back from high school basketball tournaments.
I did not want to remind this old feeling in yesterday's semifinals. Both teams were very aggressive and that's the way it has to be. It was the best team we confronted so far. Score was close at the start of the 2nd half, but we were trailing. I knew I would regret if we lose－to this team, again this year. Though our team lost last year's match, it was a success compared to the previous year's elimination in the preliminary round. Having led my team to the quarterfinals and done my best to compete against the best team, I didn't have much regret then. But not this time.
This time, we had the best player in the front-court, the best big man in the paint, and the best shooter behind the arc. We were the "bad guys" scoring the highest and keeping opponents to the lowest. With that help, my job was much easier－so was everybody's. I didn't have to push myself to the limit to defend the best player on the other team and score 16 out of total 24 at the same time. Putting all the weight off the shoulders slightly increased my efficiency and needed much fewer attempts to score double digits. I got fresh legs to run for an open look and hit difference making back-to-back 3 pointers to silence the opposing crowd in the most critical moment. It felt real good－as good as having a big lead, and waiting for a buzzer sound to hand the ball to the referee in the final game...
...2 free throws made a 5 point margin. I relieved. That was it－the hardest game of the tournament.
It is not the best feeling when you lose, especially, if you were so sure to win. You want it so badly and put the commitment, passion, and heart, surpassing all the hardwork. But suddenly it disappears. A day or two, any meal doesn't taste good and you don't have any motive to anything. I remember one of those feelings back from high school basketball tournaments.
I did not want to remind this old feeling in yesterday's semifinals. Both teams were very aggressive and that's the way it has to be. It was the best team we confronted so far. Score was close at the start of the 2nd half, but we were trailing. I knew I would regret if we lose－to this team, again this year. Though our team lost last year's match, it was a success compared to the previous year's elimination in the preliminary round. Having led my team to the quarterfinals and done my best to compete against the best team, I didn't have much regret then. But not this time.
This time, we had the best player in the front-court, the best big man in the paint, and the best shooter behind the arc. We were the "bad guys" scoring the highest and keeping opponents to the lowest. With that help, my job was much easier－so was everybody's. I didn't have to push myself to the limit to defend the best player on the other team and score 16 out of total 24 at the same time. Putting all the weight off the shoulders slightly increased my efficiency and needed much fewer attempts to score double digits. I got fresh legs to run for an open look and hit difference making back-to-back 3 pointers to silence the opposing crowd in the most critical moment. It felt real good－as good as having a big lead, and waiting for a buzzer sound to hand the ball to the referee in the final game...
...2 free throws made a 5 point margin. I relieved. That was it－the hardest game of the tournament.
Friday, December 18, 2009
Thursday, December 17, 2009
About job hunting
Японд хамгийн сайн толгойнууд нь Токиогийн Их сургуулийн хуулийн факультет төгсөөд, аль нэг Яаманд ордог гэхэд болно. Харин үлдсэн оюутнуудын хувьд их сургуульд аль болох бага хичээл хийгээд, аль нэг компаниас offer авахад л хамаг хүчээ зарцуулна. Ажилд ороход хэрэг болж магадгүй ямар нэг qualification exam, TOEIC,Web Test, career advice ээс өөр төрлийн сурах бичиг онгойлгохыг ер нь бол цээрлэнэ. Ялангуяа нийгмийн ухааны оюутнуудад энэ үзэгдэл бүр их хамааралтай. Гэхдээ багш or судлаач болно гээд ном уншаад сууж байдаг зузаан нүдний шилтэй оюутан аль ч сургуулийн хоосон номын сангийн аль нэг буланд бий.
Ажил хайх process 3 курсийн зунаас эхлэх ба, 4 курсын эхэнд буюу төгсөхөөс 1 жилийн өмнө ихэнх оюутнуудын ажлын байр нь шийдэгдчихсэн байдаг. Ингэж эрт offer өгөөд, төгсөөд л "маргааш өглөөнөөс нь шууд ажиллуулах" нь компаниудын 70-аад онд эдийн засаг 2 оронтой тоогоор өсч байсан үеийн ажиллах хүчний хомсдлоос үүдэлтэй гэгддэг. Потенциал сайтай хүмүүсийг компаниудад алдчихгүйн тулд бусад газрууд ч recruiting process-ээ эрт эхлүүлэхээс өөр аргагүйд хүрсэн.
Оюутан компанид ороод арай ч "шууд ажил хийхгүй", эхний 2-3 жил "цалинтай сургалтанд" сууж, их сургуульд сураагүй зүйлсээ нөхөж авна. Уран зохиол, компьютерийн мэргэжлээр төгссөн 2 оюутан тасгууд дамжин хэд хэдэн rotation хийгдсэний эцэст маркетингийн тасагт цуг хуваарилагдаад бизнесийн хичээлүүдэд цуг суугаад, яваандаа OJT-ээр мэргэжилтэн болох жишээтэй. Тэгээд сард 170 цаг илүү цагаар ажилладаг (өдөрт 7цаг) жинхэнэ Япон corporate life эхэлнэ.
Япон компаниуд ч, Японд бизнесээ явуулдаг барууны компаниуд ч сургалтын систем, OJT- дээ их ач холбогдол өгөөд, оютан их сургуульд юу сурсныг нэг их тоохгүй. Нэг компанид насаараа ажиллах тул, их сургуульд ойлгосон ойлгоогүй онолтой нь холбоотой гэхээсээ тухайн хүний онцлогт таарсан ажлыг оноохыг Япон компаниуд чухалчилна. Харин барууны компаниуд ажлын байрны diversity буюу "дан эдийн засаг сурсан 10 хүн цуглаад юм хийснээс, 10 өөр background-ийн хүн цуглуулвал илүү шинэлэг сайн санаа гарч ирнэ" гэж тайлбарлана. Тэгэээр оютан юм сурсан ч бай сураагүй ч бай, компаний сургалтын системд өөрийгөө бүрэн даатгаж болно гэсэн үг.
Гэхдээ орох хүртэл бас нэлээн зүйл бий. Recruiting process компаний хувьд ч, оюутны хувьд ч маш их цаг, мөнгө зарцуулсан ажил болох ба доорх 4 дараалалтай.
1. Web entry / Тайлбар лекцүүд
2. Application/ Web test
3. Групп ярилцлага/ Ганцаарчилсан ярилцлага
4. Offer
Оюутан эхлээд үсээ тайруулан хараар будуулаад(typical оюутан урт шар, эсвэл бор үстэй байх нь их), навсгар хувцаснаасаа салан хар костюм пиджак, цүнх, гутал хэдэн ээлжийн цамц, зангиа олж авна. Тэгээд дунджаар 70 аад компанид Home Page ээр нь бүртгүүлээд, компаний тайлбар лекцүүдэд (campus event, reception, joint event etc)нь оролцоод, 20-30 таалагдсан газраа apply хийгээд, 10-15 газар ярилцлаганд орон, 1-5 газраас ажлын санал авна. Тэгээд 1 газрыг сонгосноор, хагас жил гаруй хугацаанд үргэлжлэх job hunting дуусна. Энэ хугацаа л оюутан насны хамгийн хүнд, хамгийн чухал үе байх ба хамгийн их зүйлийг (ажил, шинэ танилууд, networking, even a date) олж авдаг гэхэд болно. Нэгэнт төгсөөд ажиллах газар нь шийдэгдсэн бол, сүүлийн хэдэн сар барааг нь хараагүй сургууль дээрээ очоод, GPA нь сургууль төгсөхөд шаардлагатай 2.0 хүрч байвал дипломын ажлын талаар бодож эхэлнэ.
Ажил хайх process 3 курсийн зунаас эхлэх ба, 4 курсын эхэнд буюу төгсөхөөс 1 жилийн өмнө ихэнх оюутнуудын ажлын байр нь шийдэгдчихсэн байдаг. Ингэж эрт offer өгөөд, төгсөөд л "маргааш өглөөнөөс нь шууд ажиллуулах" нь компаниудын 70-аад онд эдийн засаг 2 оронтой тоогоор өсч байсан үеийн ажиллах хүчний хомсдлоос үүдэлтэй гэгддэг. Потенциал сайтай хүмүүсийг компаниудад алдчихгүйн тулд бусад газрууд ч recruiting process-ээ эрт эхлүүлэхээс өөр аргагүйд хүрсэн.
Оюутан компанид ороод арай ч "шууд ажил хийхгүй", эхний 2-3 жил "цалинтай сургалтанд" сууж, их сургуульд сураагүй зүйлсээ нөхөж авна. Уран зохиол, компьютерийн мэргэжлээр төгссөн 2 оюутан тасгууд дамжин хэд хэдэн rotation хийгдсэний эцэст маркетингийн тасагт цуг хуваарилагдаад бизнесийн хичээлүүдэд цуг суугаад, яваандаа OJT-ээр мэргэжилтэн болох жишээтэй. Тэгээд сард 170 цаг илүү цагаар ажилладаг (өдөрт 7цаг) жинхэнэ Япон corporate life эхэлнэ.
Япон компаниуд ч, Японд бизнесээ явуулдаг барууны компаниуд ч сургалтын систем, OJT- дээ их ач холбогдол өгөөд, оютан их сургуульд юу сурсныг нэг их тоохгүй. Нэг компанид насаараа ажиллах тул, их сургуульд ойлгосон ойлгоогүй онолтой нь холбоотой гэхээсээ тухайн хүний онцлогт таарсан ажлыг оноохыг Япон компаниуд чухалчилна. Харин барууны компаниуд ажлын байрны diversity буюу "дан эдийн засаг сурсан 10 хүн цуглаад юм хийснээс, 10 өөр background-ийн хүн цуглуулвал илүү шинэлэг сайн санаа гарч ирнэ" гэж тайлбарлана. Тэгэээр оютан юм сурсан ч бай сураагүй ч бай, компаний сургалтын системд өөрийгөө бүрэн даатгаж болно гэсэн үг.
Гэхдээ орох хүртэл бас нэлээн зүйл бий. Recruiting process компаний хувьд ч, оюутны хувьд ч маш их цаг, мөнгө зарцуулсан ажил болох ба доорх 4 дараалалтай.
1. Web entry / Тайлбар лекцүүд
2. Application/ Web test
3. Групп ярилцлага/ Ганцаарчилсан ярилцлага
4. Offer
Оюутан эхлээд үсээ тайруулан хараар будуулаад(typical оюутан урт шар, эсвэл бор үстэй байх нь их), навсгар хувцаснаасаа салан хар костюм пиджак, цүнх, гутал хэдэн ээлжийн цамц, зангиа олж авна. Тэгээд дунджаар 70 аад компанид Home Page ээр нь бүртгүүлээд, компаний тайлбар лекцүүдэд (campus event, reception, joint event etc)нь оролцоод, 20-30 таалагдсан газраа apply хийгээд, 10-15 газар ярилцлаганд орон, 1-5 газраас ажлын санал авна. Тэгээд 1 газрыг сонгосноор, хагас жил гаруй хугацаанд үргэлжлэх job hunting дуусна. Энэ хугацаа л оюутан насны хамгийн хүнд, хамгийн чухал үе байх ба хамгийн их зүйлийг (ажил, шинэ танилууд, networking, even a date) олж авдаг гэхэд болно. Нэгэнт төгсөөд ажиллах газар нь шийдэгдсэн бол, сүүлийн хэдэн сар барааг нь хараагүй сургууль дээрээ очоод, GPA нь сургууль төгсөхөд шаардлагатай 2.0 хүрч байвал дипломын ажлын талаар бодож эхэлнэ.
Sunday, December 13, 2009
Subscribe to:
Posts (Atom)