Голубой вагон

Так быстро минуты уплывают в даль,

Встречи с ними ты уже не жди.

И хотя нам прошлого немного жаль,

Лучшее, конечно, впереди!

This is it: the 2nd chapter

Сакура дэлгэрээд эхэлчихлээ. Хэдэн өдрийн дараа л гэхэд цайвар ягаан өнгийн дэлбээт цэцэгсээр модод битүү хучигдчихсан байх болно. Байгаль дэлхий өнгөө сольж, шинэ улирлын эхлэл ирж буй нь энэ.

Шинэ бүхний эхлэл.

Өнөөдөр дипломоо очиж авлаа. Гамшгаас болоод төгсөлтийн арга хэмжээ угаасаа хийгдээгүй болохоор сүртэй зүйл болсонгүй. Маш энгийн. Жинсэн өмд свитер цамцтай ганцаараа сургууль дээр очиж оюутны үнэмлэхээ хураалгаад, оронд нь диплом, дүнгийн жагсаалт. Бас ёслолын үед зүүх ёстой байсан цэнхэр тууз. Гүйцээ. 86 хичээл, 160 кредит, 8 семестер, 20 хуудас дипломын ажлын дараа ингээд л төгсчихлөө.

Тэгээд семинарын багш, факультетийн гадаад оюутнууд хариуцсан ажилтнууд, зөвлөх багштайгаа уулзаж дурсгалын зүйлс, зураг хөрөг. Факультетийн 4 жилд хичээл, хичээлээс гадуур янз бүрийн л зүйлээр оролдсон хэдий ч нэг л зорилгоо ололгүй төөрчихөөд, хангалттай үр дүн гаргаж чадаагүй л дээ. Гэхдээ энэ хугацаанд хамгийн их тусалж дэмждэг байсан эдгээр хүмүүстээ талархлаа илэрхийлээд, кампуст байх хугацаа маань дууслаа.

Тэнгэр цэлмэг, гадаа нартай сайхан өдөр байлаа. Иймэрхүү л хаврын нэгэн өдөр анх Yokohama-д ирж байсан. а student of life who don't know much about his subject. Одоо ингээд л явлаа, still a student of life who don't know much about his subject...

I guess this is it-- the end, of this journey, with all its memories, struggles and fun.

Thank you, YNU. Thank you, Yokohama.

Сакура дэлбээлж гүйцээд, хэдхэн хоногийн дотор дэлбээнүүд нь яг л цас бударч буй мэт хийсэн унана. Тэгээд араас нь ногоон навчис ургана...

Улирсан бүхэн ч хийсэн одож, шинэ бүхэн эхэлнэ.

Япон орны хувьд ч, миний хувьд ч...

P.S: Chapter I

I love this game

It's not just a game.
It is more than that.

It's your friend when you're lonely. It's your peace when you are angry.
It's your joy and relax in stressful situations.
It's your challenge and your source of motivation.

Squeaking of the sneakers,

ball bouncing against the hardwood,

sounds that it makes when goes through the net,

smell of the leather--all of them. I just love everything about it.

As Mr. 81 has said.

Even salty taste of sweat or pain in the muscles that lasts for a few days after a long workout can actually feel good.

But not everything is good.

All is good but the sound that ball makes when it bounces off the rim.

I just love everything about it but losing in this game.

Hope for the best

Монголд сайхан байлаа... Харихаар яагаад ч юм нэг battery-аа цэнэглэсэн юм шиг болдог юм.
Гэхдээ дүрвэж л гарсан болохоор элдэв зугаа цэнгэл хөөсөнгүй, no clubbing, no big graduation party, no graduation trip...
Цээж дүүрэн амьсгаллaa. Хэдэн жил уулзаагүй зарим найз нөхөдтэйгээ уулзлаа.
Сүүлийн жил хагас амраагүй сайхан амралт боллоо. Магадгүй дахиад жил хагас ийм амралт олдохгүй ч юм бил үү. Гэхдээ сэлж арай сурсангүй...

Японд байдал сайжрахгүй л байна. Үе үе чичирхийллүүд үргэлжлээд, хот хоорондын галт тэрэг, хурдан галт тэргүүд үе үе сааталтай, Токиод зарим газраар тогны хязгаарлалттай, дэлгүүрүүд харанхуй, 1 хүнд зарах зүйлс (цэвэр ус, салфетка, бэлэн хоол г.м) хязгаарлалттай...Гэхдээ жинхэнэ гамшиг болсон газартай харьцуулахад энэ юу ч биш...

100 000 аар тоологдох хүн гэр оронгүй, 10 000 аар тоологдох хүн ор сураггүй...асуудалтай цөмийн станцаас улам л муу мэдээнүүд...Асуудлыг хяналтад автлаа хэдэн сар, шийдэгдэж дуустлаа хэдэн арван жил болно гэх...

Хичээл хойшилчихсон болохоор хүрэлцэхгүй байгаа тог, ус, хүнснээс нь хороож суух шалтгаан бараг л алга...All I can do is to hope for the best...

24

Сүүлийн нэг шалгалтаас болоод 4 жилийн өмнөх тэр нэг мэдрэмжийн гашуун амтыг эргэн нэг санагалзлаа...

...That nightmare trap in the darkest corner of my mind. The nightmare that has changed my life. The nightmare that I desperately want to run away from but still haunts me...

...B ч биш, Z планы тухай жинхэнээсээ бодож үзлээ. Өдийг хүртэл зорьж ирсэн зүйлээс тэс өөр, хэзээ ч төсөөлж байгаагүй өөр амьдралын талаар...

Хэрэв улирчихвал...

Хэтэрхий залхуу болчихоод байсан тархийг маань цочоож өгсөн сайн дэлсэлт байлаа. Хэнэггүй зангаа заавал засах хэрэгтэйг ойлгуулж өгсөн сургамж ч боллоо...Гэхдээ байгаа зүйлдээ сэтгэл хангалуун амьдрахыг сургасангүй...

...Өдийг хүртэл бүх зүйл блог дээр бичсэн шиг гоё сайхан байгаагүй ээ. Би худлаа зүйл бичиж байгаагүй, гэхдээ дандаа шударга ч байгаагүй. Зүгээр бараан зүйлсийг алгасан аль болох л юмыг сайн талаас нь харахыг оролдсон оролдлого маань л энэ байсан юм...

...Everything started with one big challenge. Competing with very bright minds from different parts of the globe seemed like to be a great challenge for a young man, fearless and confident. He believed in his chances and did his best--to be the best. His competitive nature & satisfaction from overcoming himself were his motivation to get up at 5 a.m and work hard up to 18 hours a day. Almost every single day. He continued putting his effort believing that all the hard work would pay off.

But it did not.

He had forgotten one thing and made a mistake on execution because of inexperience in similar situations, when the boldest ambitions of the best age of youth are on stake. The result wasn't a failure; it was a disaster.

It wasn't just a supposed-to-win ball game that kills your appetite for a day or two, if not succeeded. Way much greater.

He wasn't just upset; he was devastated.

Everything--hopes and dreams-- seemed to be getting away from him...

That's how a story of a young man who couldn't live up to his ambitions and ego started.

That's how this blog started.

The previous bright guy who always tried to improve and get better in all aspects totally changed. He turned into a terrible person for whom time is a meaningless waiting. He was cold and closed. He had no personality. He wasn't nice to other people. He neither wanted nor tried to be curious and make the best use of the consequent situation, though it wasn't the worst one can fall into. But it did not matter. He was crippled by the pain and could not act at full speed, which tortured him even more.

He just waited for another turn...

But he was lucky.

Lucky enough to meet and be surrounded by many good people wherever he went--family, friends, roommate, professors and advisors, host family...He went to many new places, met many new people and discovered many new things. He did good things and bad things (as a consequence, but never with an initially bad intention), understood many things. Succeeded & failed. Learned to handle success and failure.

Eventually, the previous ego who believed he could do everything on his own and trusted only himself changed.

And then there was it--The long waited turn.

He still remembered that taste, though time had made it less strong. But this time he had a brake--prints of the previous nightmare that did not allow him to run at full speed. Pain was his brake, and motivation.& He kept fighting-- to get ready.

Yet, he failed again.

He knew he was close...He regretted...

What if...? What if...? What if...?

Though Plan A was a failure, succeeded plan B wasn't unattractive. But it did not matter.

It wasn't gold medal. Nobody competes for a silver. Silver means just you are the best loser. The difference is very big...

Now, Here I am--still an ugly ego with no sense of satisfaction facing uncertainty of life and not very sure about it. The only thing I know is I will grow through this pain from the setback and overcome it. I will use all the regrets as a motivation to put my effort to get better in every aspect that identifies me: competitor, ball player,man, student, learner, teacher, son, brother,friend, senpai, kohai...I will become the best man I can be.

This time, I won't screw it up and will make the best use of the circumstance I'm getting into and will prepare myself--for the next turn.

There will be another turn.

I'm still young and fearless.

a long semester

Токио руу нүүв, гэрийхэн ирэв. Сакура, борооны улирал, 35С + Японы зуны бүгчим халуун өдрүүд, тайфунь...Ханиад ч хүрэв, хоолой ч өвдөв. Алийг нь ч анзааралгүй ширээний ард суусаар нэг л мэдэхэд хэдэн сарыг ардаа орхичихож. Сургуулиа төгсөх ч дөхөөд, ирээдүйн карьер тулгамдсан асуудал болсноор үүнийг шийдэхэд л хамаг анхаарал, эрч хүчээ зарцуулсан нь энэ. Бусад бүх зүйлийг 2-т. no blog, no facebook, even no birthday party. Нэг зүйлийг маш их хүсээд, тэрнийхээ төлөө морь мал мэт зүтгээд, эцэст нь хүрч чадахгүй унах гашуун амтыг дахин мэдрэхийг хүссэнгүй...

Энэ хугацаанд бичлэгийг маань хүлээж байсан байх гэж найдаж байна.

...Дүнгээ сайжруулав scholarship-ээ сунгав, мэргэжлээ бүрмөсөн солин, өөр салбарын хичээлүүдийг А-аас нь эхлэв, уналт амжилтын emotional roller coaster-оор хэдэн долоо хоног давхисны эцэст it's done. Not well done, but it's done. Багш, найзууд, гэрийхэн гээд олон хүний дэмжлэг, номын санд өнгөрүүлсэн цагууд, шөнө дунд асаалттай гэрлийн нийлбэрт ямар ч байсан зорьсон grad school-ийнхээ нэгэнд элсэхээр боллоо.

Хамгийн завгүй өнгөрсөн нэг семестэр ингэж нэг дуусч, 5 хоногийн "зуны амралтаа" enjoy хийсний дараа шинэ семестэр эхлэв. Авахгүй айсаар байгаад сүүлийн нэг семестэрт "хадгалж" үлдсэн нэг хуулийн хичээлийг эс тооцвол энэ энэ улиралд санаа амар байж болох байх. Гэхдээ ч хийх зүйл их байнаа: Илч нь буусан намрын шаргал наранд ээн, өнгөө сольсон модны навчис дунд дуртай улирлаа enjoy хийх. Evening jogs, gym, bball бас дээр нь сэлж бас гулгаж сурах resolution. Хамгийн чухал нь зүрх тархи хоёрын голоор байгаа нэг зүйлийг шийдэх...guess all i need is time.

It's not just a game

...Though time was running out after I received an inbound pass, I wasn't in a hurry.I knew an intentional foul was coming and the opponent team was out of fouls...

It is not the best feeling when you lose, especially, if you were so sure to win. You want it so badly and put the commitment, passion, and heart, surpassing all the hardwork. But suddenly it disappears. A day or two, any meal doesn't taste good and you don't have any motive to anything. I remember one of those feelings back from high school basketball tournaments.

I did not want to remind this old feeling in yesterday's semifinals. Both teams were very aggressive and that's the way it has to be. It was the best team we confronted so far. Score was close at the start of the 2nd half, but we were trailing. I knew I would regret if we lose－to this team, again this year. Though our team lost last year's match, it was a success compared to the previous year's elimination in the preliminary round. Having led my team to the quarterfinals and done my best to compete against the best team, I didn't have much regret then. But not this time.

This time, we had the best player in the front-court, the best big man in the paint, and the best shooter behind the arc. We were the "bad guys" scoring the highest and keeping opponents to the lowest. With that help, my job was much easier－so was everybody's. I didn't have to push myself to the limit to defend the best player on the other team and score 16 out of total 24 at the same time. Putting all the weight off the shoulders slightly increased my efficiency and needed much fewer attempts to score double digits. I got fresh legs to run for an open look and hit difference making back-to-back 3 pointers to silence the opposing crowd in the most critical moment. It felt real good－as good as having a big lead, and waiting for a buzzer sound to hand the ball to the referee in the final game...

...2 free throws made a 5 point margin. I relieved. That was it－the hardest game of the tournament.

Time flies

40 хэмийн зөрүү эхэндээ арай л чанга санагдаад гэрээс гаралгүй хэд хонов. Тэгтэл ашгүй нэг арай дулаарлаа. Гэхдээ температурын ялгаа ч бас гайгүй ээ. Ойрын хэдэн жил Цагаан сараар гэрээсээ хол байсан болоод ч тэр үү, шинийн нэгний өглөө хэдэн жилийн дараа гэнэт сэрсэн юм шиг санагдаж, хэсэг "сандрав".

Өглөө нь мөр гаргах гээд зурхайн сонин дээрээс насаа хартал...эхлээд итгэж өгөхгүй хальт "шок" мэдрэв. Тэгтэл айлаар ороход ч хээв нэг архи хундагалаад өгдөг болж. Жаахан байсан хамаатны дүү нар ч мундаг том болцгоосныг харахад нөгөө сонин дээрх тоо тийм ч том сонсогдохоо болив.

First chapter of student life blog

Үүлсийн цаагуур жаргах нарны хойноос хөөн,улайран харагдах тэнгэрийн хаяа руу нисэхэд аажмаар гэгээ тасарч, цонхоор юм үзэгдэхээ болино.
Онгоц хөдлөхөд талбай дээрээ зэрэгцэж зогсоод "Баярлалаа" хэмээн мэхийн ёслоод үдэж өгсөн 2 Япон инженер яагаад ч юм хүчтэй сэтгэгдэл төрүүлэв. Би ч бас нэгэн өдөр ингээд нар шингэх зүг рүү нисэхийнхээ өмнө тэр 2 инженер шиг дор мэхийн ёслоод, Япон орон чамд баярлалаа гэж хэлэх байх даа...
(Хэтэрхий уран зохиол шиг болчихов уу даа...)

Факультет дахь оюутны амьдрал маань талдаа орж, энэ хугацаанд чамлахааргүй л зүйлийг харлаа, сонслоо. Шинэ газруудаар явж, шинэ хүмүүстэй ч уулзлаа. Шинэ зүйлсийг ч ойлгож ухаарлаа. Шинэ зүйлсийг хийж үзлээ, шинэ мэдрэмжийг мэдэрлээ. Гэхдээ юу юунаас илүү өөрийгөө илрүүлсэн 3 жил байлаа...

Taking a risk

Цагт 350 км хурдлах Shinkansen-ий цонхоор тас харанхуй шөнийн дунд зуралзан өнгөрөх зам зуурын гэрлээс өөр зүйл үл харагдана. Шинэ оны эхэнд шинэ зүйлийг эрэлхийлэн гэрээс гараад 3 өдөр, 2400 км ийн дараа эрсэн зүйлээ ололгүй амжилт муутайхан буцаж яваа нь энэ.Тэртээх алсад Landmark tower-ийн оройн баганан гэрэл харагдаж эхэлсэн нь гэр лүүгээ ойртсоныг илтгэнэ.

Налсан цонхноосоо хөндийрөхөд шилэн дээр ойсон кабины сандал дээр суух өөрийн тусгалаа олж харлаа. there was i smile on my face...Хайсан зүйлээ олж, хүссэн үр дүндээ хүрээгүй ч сэтгэл хангалуун байлаа.

Хүссэн зүйл талаар болсон ч гонсойх зүйлгүй буцаж явлаа. plan for the worst, hope for the best...Энэ замаар анх гарахдаа болно гэж бодсон ,оптимист байсан, гэхдээ ийм үр дүнг бас тооцож үзсэн л байсан.there was no pain.Зүрх биш тархи л байсан бололтой.but i didn't know until then... Ямартаа ч зорьсон, хийсэн, чадсангүй, болохгүй л байж.

Юу дутсаныг мэдэхгүй юм.Өнгөрсөн түүхээс болов уу? Буруу газар , буруу цагт байв уу? Эсвэл угаасаа л босохгүй байшин байв уу? Магадгүй архитекторчны төсөөлөл хэт хүчтэй байж, зураг хэт хийсвэр байж , барилгачных нь чадвар хүрэхгүй байж. Босохгүй гэдгийг нь харж чадаагүй байж. Үр дүнгээс нь хөөгөөд харахад босгох гэж хичээх хэрэггүй л байж...

Бүтэхгүй зүйлийн төлөө тэнэглэн зүтгэн хүрч чадаагүй ч харамсах зүйл гарсангүй.
Харин бүтэхгүй гээд хийгээгүй байсан бол , дараа нь илүү харамсах байсан ч байж магад. Зарим зүйлийн үр дүнг харахаас нааш хариуг нь таашгүй учраас л амьдрал үнэхээр сонирхолтой юм даа. life is all about taking a risk. 　i'm still wondering whether chances are given or made by us...

Alle Menschen werden Brüder

2 т унтаад 8 д босоод , хоол идэхэд нийт 30 минут л зарцуулаад 2,3 өдөр усанд орж ч амжсангүй.Их сургуульд орохын өмнөх амьдрал маань санаанд оров... Ялгаатай нь энэ удаад үнэхээр хийх зүйл их гэхээсээ ажлаа буруу хуваарилснаас болж хэдэн өдөр толгой өндийх завгүй болсон гэвэл илүү үнэн болох байх. Гэхдээ өчигдөр номын сангийн 00 дотор шүдээ угаачихсан зогсож байсан нэг нөхрийн хажууд би ч бас арай гайгүй ээ ...

Өвлийн амралтын өмнөх завгүй долоо хоногт Герман хэлний семинар л хамгийн ачаа багатай, бас сонирхолтой нь байлаа.Немц ах нар Мерседес, Бавари пивоноос гадна сонгодог хөгжмийн зохиолчдоороо гайхуулдаг. Тийм жижигхэн газар яаж тийм олон суутнууд төрчихдөг байнаа гэмээр... Хичээл ч яг Бетховений төрсөн өдөртэй давxцсаныг тохиолдуулан багш алдарт 9 дүгээр симфиний movement 4-г нь сонсгосон юм. Сонгодог хөгжмийн боловсрол маань Свахили хэлний дүрмийн мэдлэгээс нэг их давахгүй ч чухал хэсгүүд дээр нь тайлбар хийгээд явсан болохоор ойлгохгүй хэл рүү хальт нэвтэрч, хөгжмийн гайхамшгаас мэдэрлээ...

For fun:



Real concert: Part 1 of 3

Lost and found

Хичээлдээ ирж очих, гадуур явахдаа хөгжимтэй их найзалдаг тул чихэвчээ гээчихсэн чинь нэг л юм дутагдаад болдоггүй.Хаана хаяснаа мэдэхгүй болохоор юу ч болсон 1 дэхийн өглөө сургууль дээр очоод 5 дахьд орсон бүх хичээлийн танхим, номын сан, кафетериад орж хайж үзье гэж бодоод өглөө сургууль дээр ирсэн чинь чихэвч маань 5 дахьд өмссөн хар жинсний зүүн карманд ямар хэлбэртэй байсан яг тийм хэвээрээ сургуулийн гадаад оюутны төвийн нэг давхрын буйдан дээр хэвтэж байдаг байна шүү. Японд юм алга болдоггүй нь сайхан шүү гэж бодоод аваад утсандаа залгаад дуртай дуугаа тавиад, цааш алхлаа.

Анх ирчихээд удаагүй байхдаа нэг удаа хүнсээ цуглуулж яваад түрийвчээ хаячихсан юм.Юм авсан дэлгүүр дээрээ очлоо, явсан замаараа буцаж явлаа , байдаггүй. Дотор нь бүх бичиг баримт, бас бүтэн сарын хоолны мөнгө байсан болохоор тун тааруу хэрэг байв.Ядаж байхад хэл ч сайн мэдэхгүй,яахаа ч бас сайн мэддэггүй . Ингээд баларлаа гэж... Бас л 5 дахь өдөр л байсан шиг санаж байна. 1 дэх өдрөөс нааш сургуулийн офис онгойхгүй тул сургуульдаа мэдэгдээд арга хэмжээ авахуулчих боломжгүй байдаг. Ингээд амралтын 2 өдөр нойр хүрэхгүй шахам юм болж өнгөрлөө. Тэгээд 1 дэхд хамгийн түрүүн суругулийнхаа офис дээрээ гүйж очтол , түрийвч чинь энэ мөн үү гээд өөдөөс үзүүлдэг байгаа. Үүнээс хойш анхааралтай байгаарай гэж хэлээд түрийвчийг маань буцааж өглөө, бүрэн бүтнээр нь.

Баярласан гэж!!!

Яаж олдсон бэ гэхээр дэлгүүрээс юмаа авчихаад дугуйгаараа жийж явах үед карманаас сугараад унагачихсан байж. Тэрийг нь ойр хавьд амьдардаг нэг эмээ олоод доторх оюутны үнэмлэхийг нь хараад, сургууль дээр авчраад өгчихөж.Xолбогдох хаяг, утсаа ч үлдээгээгүй болохоор Баярлалаа гэж хэлж ч чадаагүй л дээ.Үнэхээр сайн санаат хүн байсан байх тэр эмээ.

Нэг бодлын стресс ихтэй,үе үе ойлгоход бэрх нийгэм ч гэлээ, нөгөө талаас бас гоё л нийгэм шүү,энэ Япон.

Some thoughts

Өглөө сэрсэн чинь бороо шивэрч байна. Хубилай хааны флотыг живүүлдэг нөгөө тайфунь гээч нь ирээд байгаа бололтой. Нүүрээ угаах үед крантнаас хүйтэн ус гоожих нь л Японд буцаад ирснийг хамгийн хүчтэй мэдрүүлэв.Бусдаар бол орчин солигдсоныг нэг их анзаарсангүй. Нөгөө л нэг байшин барилга, зам гүүр, бучигнасан олон хүний их урсгал...яг л байдгаараа.

Сая амралтаараа хариад яг одооноос амьдралын хэв маягтаа нэлээд өөрчлөлт хийж ,маx яснаас бүтсэн хүн гэдгээ санан эрүүл мэнддээ анхаарал тавих хэрэгтэйг ойлгов. Бас амар тайвныг мэдэрлээ.

Монголд намар дэндүү гоё байлаа. Гэхдээ жаахан уйтгартай. Амралтын өдрүүдээр гудамж талбай эзгүйрч, хөл хөдөлгөөн цөөрөөд, илч нь буурсан нар ээгээд ээгээд нэг л дулаахан биш. Хуурай салхинд хааяа нэг буртхийх шороо тоос ч хаврын эрч хүчээ алдчихсан гэлтэй нэг л эрч хүчгүй...Мод түрүүчээсээ шарлаад, хотын дээгүүр буцах гэж буй шувууд бөөн бөөнөөрөө эргэлдэнэ. Удахгүй бас энэ шувууд шиг нисээд явна гэхээр нэг л гунигтай...

Амралт дуусч , удахгүй хичээл эхэлнэ гэхээр дэндүү хурдан санагдаад нэг л итгэж өгдөггүй ээ. Унтаж босоод, өглөө хүйтэн усаар нүүрээ угаачихаад гараад гүйлээ. Гэрийн ойролцоо нэг дажгүй парк байдгийг сая л мэдэв. Энэ байрандаа нүүж ирээд хагас жил болж байгаа ч сургууль орох замаас бусад ойр орчноо огт мэдэхгүй. Хөгжим сонсонгоо, бас юм бодонгоо хөлсөө асгартал гүйлээ. Яг эмчийн зөвлөснөөр.

Сүүлийн 2 сар гэрийнхэн, ойрд уулзаагүй найзуудтайгаа уулзан, цагтаа хооллож, цагтаа унтаад маш эрүүлээр амьдарлаа. Ямар ч стрессгүй. Сүүлийн 2 жилийн ачааллыг азаар залуу хүн тулдаа л даваад гарсан бололтой. Гэхдээ залуу залуу гээд өөрийгөө хайхрахгүй яваад байж болохгүй бололтой. Энэ бичлэгийг уншиж байгаа та ч бас, ялангуяа залуу хүн бол яг одооноос эрүүл мэнддээ анхаарах хэрэгтэй шүү.Жишээ нь өглөө бүр гүйдэг ч юм уу.

Зуны Workshop 2008

Тал хээр нутаг үзэх гэж жуулчид хаа холоос Монголыг зорьдог байтал би гэж нөхөр хотоос ч холдолгүй байсаар зуны амралт дуусах нь бололтой. Ядаж л биеэ хөгжүүлье гэж бодоод дүүгээ дагаж хэсэг төмөр өргөсөн ч булчин суух шинж ер алга. Идээд идээд таргалдаггүй, идэхгүй байсан ч турдаггүй нэг сонин биеийн бүтэцтэй болохоор тэгдэг бололтой, үр дүн мэдэгдсэнгүй.

Гэхдээ ч пабуудад инвест хийхээс өөр (илүү) үр бүтээлтэй зүйл нэгийг ч болов хийсэн нь ЯМОX(Япон дахь Монгол Оюутны Холбоо), Японд сурдаг хэсэг оюутнуудтай хамтран хийсэн Зуны workshop сайн дурын үйл ажиллагаа байлаа.

20 гаруй хоног үргэлжилсэн уг прожектоо өчигдөр нэг юм дуусгаад бүгдээрээ салхинд гарч нэг хоног амарцгаав. Бүгд нэлээд ядарцгаасан байсан болохоор сайхан амралт болсон байх. Гэхдээ шорлог хийж идэх л хамгийн гоё байсан шүү. Идэхээс илүү хийх нь гоё гэдгийг анх удаа мэдэрсэн гэx үү дээ.

Ер нь юм хийхийн амтыг воркшопийн үеэр нэлээн мэдэрсэн гээд хэлчихвэл шал хэнхэг амьтан шиг сонсогдох байх л даа. Гэхдээ нэг зорилгын төлөө багаар ажиллах үед бие биеэсээ суралцах зүйл ихийн дээр дуусгачихаад ХИЙЧИХЛЭЭ гэдэг амтыг мэдрэх нь ганцаар байснаас улам ч хүчтэй юм шиг санагдсан.
Ер нь хүн мөнгөний төлөө ажиллах биш, тэр дундаа ямар нэгэн хүний даалгавраар ажиллах ч биш, сайн дураараа өөрийнхөө хийе гэж бодсон зүйлээ ажил хэрэг болгох үед илүү хүч гардаг юм шиг санагдлаа. Хэдийгээр үнэ төлбөргүйгээр ажиллаж байгаа мэт боловч энэ үед л илүү их юм сурч, олж авдаг юм шигээ.

Opening ceremony

Эзгүйрч хоосорсон номын сангийн суудлууд, ойрд уулзаагүй гэрийнхэн, найзуудтайгаа өнгөрүүлэх зуны амралт хоёр хоорондоо 5 цагийн л зайтай гэхэд итгэмээргүй ч юм шиг.

Ханамж буурах хуул үйлчлээд ч тэр үү, reverse culture shock энэ удаад бараг л мэдрэгдсэнгүй. Хамгийн их сэтгэл хөдөлгөсөн зүйл гэвэл мэдээж хүн бүрийн ярианы сэдэв болоод байгаа Олимпийн нээлт. Pub-ийн уур ам&сгалаас л бусад хүмүүс ч үүнээс илүү гайхалтай зүйл нэг их олон хараагүй гэдгийг анзаарсан шүү.Түвдийн асуудал , байгалийн гамшиг гээд барцад ихтэй байсан хятадууд үнэхээр их хичээснийг н& харахад өөрийн эрхгүй хүндлэх сэтгэл төрж байлаа...

Үр дүн???

Чийгтэй агаар, хурц нарны ачаар саунд сууж байгаа мэт санагдуулах Японы бүгчим халуун зун байх суух газар олдохгүй бэрх. Удахгүй эхний семестерийн шалгалтууд эхлэх гэж байгааг илтгэн сул суудлууд нь цөөрсөн сургуулийн номын санд ч Кёото Протоколийн С02-ийн ялгаруулалтыг 6% аар багасгах зорилтыг биелүүлэхэд хүчин зүтгэх үүднээс эрчим хүчээ хэмнээд том том air conditoner-аа "зохих ёс"-оор нь ажиллуулахгүй...

Энэ хооронд Монголд иргэний дайн шахуу юм болж, Дэлхийд Oil shock 3 эхэлж өнгөрсөн жил $70 байсан 1 барэл нефть удахгүй 200$ хүрэх юм байх. Толгойтой болгон санаа зовж , Монголд 4 хоног онц байдал заралж, Хоккайдод ИХ 8 ийн удирдагчид 3 хоног хуралдаад , олигтой үр дүнгүй нам жим болох шиг боллоо.

4 жил хуримтлагдсан гэх нөгөө их ард түмний бухимдлыг 4 өдөрт МҮТВ "угаагаад" амархаан арилгачихав. Эсвэл ямартаа ч Наадам өнгөрөхийг хүлээсэн бололотой... Дулаарлаас болж сөнөх гэж буй дэлхий, АНУ-ын хямралаас болж уналтад орсон дэлхийн эдийн засаг, нефтээс болсон хүнсний бүтээгдэхүүний үнийн хөөрөгдөл гээд мундаг асуудлууд шийдэх гээд цугласан ИХ8 ийн лидерүүд $600 саяаар 3 хоног "шоу"-даад тарав. Эдийн засгийн асуудлуудаас ч болсон уу , СО2-г багасгах дунд хугацааны зорилт тогтоох ажил болон Хятад , Энэтхэгийг "панаалдах" ажлыг чадсангүй, Фукуда "шившиг" болов. 6 сарын дараах АНУ-ын сонгууль өнгөрөхийг хүлээсэн ч байж магад...

Монголд ардчилал устаад, бензингүй болоод хөгжсөн орнууд дампуураад, хоолгүй болоод хөгжиж буй орнууд ... дулаарлаас болоод дэлхий ...

Ядахдаа Кёото Протоколийн зорилтыг нь хангах гээд номын сандаа халууцаад л сууж байхаас...Гэхдээ л том том дэлгүүрүүдийн задгай хөргөгчнүүдийг битүүл гэж хэлэхийн оронд сургуулийнхаа номын санг "халааж" байдаг манай захирал ч гэж захирал...

"Ид шидэнд" итгэв

Хичээвэл бүгдийг хийж болно гэсэн утгатай Impossible is nothing гээд нэг СМ байдаг даа. Харин аливаа нэг зүйлийн үр дүн өөрөөс хамаараагүй тохиолдолд ямар нэг гайхахамшигт зүйл тохиолдоосой гээд хүлээхээс өөр аргагүй байдаг.

Заримдаа тэгвэл гайхамшиг бас байдаг гэдгийг өнгөрсөн амралтын өдрүүдээр Токио хавийн оюутнуудтай далайн эрэг яваxдаа харлаа. 2 дугаар курсын оюутнууд жил бүр нийлж зохиодог аялал л даа. Очих амралтын газар , автобус, хүний захиалга зэргийг нэлээд урьдчилж хийх шаардлагатай байдаг тул аяллын үеэр цаг агаар ямар байх талаар мэдэх аргагүй байдаг юм. Борооны улирал тул бороо бараг л орно , гэхдээ аз дайраасай гээд аяллыг өнгөрсөн амралтын өдрүүдээр дайруулан хийхээр товлочихсон байв. Тэгсэн өмнө нь "хэрэггүй үед" нар гарж гарчихаад , яг явах болсон чинь бороо орох магадлал 2 өдөр 90% тай гэдэг байгаа!!! Ер нь бол хувингаар цутгана л гэсэн үг л дээ. Цаг нь тулсан тул аяллыг хойшлуулах ямар ч боломжгүй байв.

Ингээд яалт ч гүй цугладгаараа цуглаад , явдгаараа явлаа.Бороо ч орно гэснээрээ орлоо.Бүр зад орсон гээч. Харин нэг гайхалтай зүйл тоxиолдсон нь юу вэ гэвэл бороо орохдоо автобусаар явж байх үе, орой харанхуй болоод байшиндаа орчихсон үеээр таараад яг далай руу явах, хоол хийж идэх гэх мэт "чухал" үед өмнө нь захиалаад зогсоочихсон юм шиг орсонгүй. 2 дахь өдрийн өглөө гийсэн нарыг хараад тийм тэнгэрээс шөнөжин бороо цутгасан гэхэд итгэмээргүй санагдсан шүү. Гайхамшиг тохиолддог юм билээ.

Харин ганц онцгүй нь далайн ус нэлээд хүйтэн, давалгаа ширүүн байсан. Усанд шидүүлж нороод солих хувцасгүй байснаас Монголд өвөл даарч үзээгүйгээрээ даарсан шүү. Тэгж даарсан тохиолдол лав санагдахгүй байгаа юм . Харин ханиад ч хүрээгүй, хатгаа ч аваагүй гарсан нь аз ч гэмээр ,эсвэл бас гайхамшиг ч юм уу хэхэ.

Аялалд оролцогчид хэр сэтгэл хангалуун буцсаныг хэлж мэдэхгүй ч буцахдаа автобусанд нам унтаж байсныг нь харахад ямар ч байсан нэлээд(магадгүй ойрд ядраагүйгээр, бас ойрд ядрахгүйгээр ) ядарсан гэдэг нь харагдаж байсан. Гэхдээ сэтгэл дундуур буцсан хүн гараагүй болов уу.

Ид шидийн талаар ярих гэж байгаад хадуураад явчихлаа. Эцэст нь нэг ажиглагдсан зүйл гэвэл зарим монголчуудад байдаг мурих гэдэг их муу зан энд ирээд ч засраагүй байх юм. Бусад нөхөддөө хүндрэл учруулахыг огт тоолгүйгээр,явна явна гэж автобус, байр хоолоо захиалуулчихаад яг явах өглөө нь хэлсэн амнаасаа буцан нэлээн хэдэн нөхөр мурьсан шүү.Бас нэг нөхөр хойноос өөрөө явж ирчихээд мөнгөө төлөхгүй гээд"... ийм юм болох гэж байгааг мэдээгүй , би гадаа хоночихьё, хоол ч идэхгүй ..."гээд тас гүрийчихдэг юм даа. Уул нь хоншоортэй эр хүн шиг л баки залуу харагдсан байдаггүй...Ийм тохиолдолд хэрэгжүүлэх бизнес этикийн хичээлийг менежментийн лекцээр лав сурахгүй юм билээ.

Tibets...us

Өнгөрсөн 7 хоногт Бостоны төв цэцэрлэгийн хажууд туг лоозон барьсан хүмүүс Free Tibet, China out of Tibet! хэмээн дуу нэгтэй хашхиран жагсаал хийж байхтай таарсан юм. Дараа нь мэдээнээс Төвдөд болж буй Хятадын түрэмгийллийн эсрэг дүрвэн гарсан Төвдүүд болон тэднийг дэмжэгчид дэлхий даяар эсэргүүцлээ илэрхийлж байгааг мэдсэн.Олон жил коммунист засаглалын дарамтанд байсан тэд Бээжингийн Олимпийн өмнө үнэхээр цагаа олж дуугаа илэрхийлж буй хэрэг шүү.

Далай лам төвдийн тусгаар тогтнолын төлөө тэмцдэггүй, харин автономийг л эрэлхийлдэг, 2 үндэстний салан тусгаарлалт биш хамтын ажиллагаа нь Төвдийн эдийн засаг, Хятадын үндэсний эв нэгдэлд чухал гэдгийг дахин дахин онцолдог. Төвдүүдийн удирдагч маань энэ удаагийн бослогыг эхлэхийг уриалаагүй, болихыг ч уриалахгүй гэдгээ албан ёсоор мэдэгдчихсэн. Харин тодорхой шийдэлд хүрнэ гэвэл БНХАУ-ын удирдлагуудтай уулзана гэдгээ өчигдрийн мэдэгдэлдээ хэлсэн байгаа.

Мэдээллийн агентлагууд Төвдөд болж буй үймээнийг Тянь ан миний талбайн үйл явдлаас хойш Хятадад болж буй том ноцтой асуудал хэмээн мэдээлж байгаа. Coca Cola ,McDonalds ,Samsung гэх мэт Олимпийн түншүүд болон зарим нэг улсын удирдагчид үүссэн байдлыг зөөлрүүлэхийг Хятадыг"уурлуулчихгүйгээр" ятгаж буй хэдий ч Олимп энх тайвны үйл ажиллагаа гэхээсээ илүү эдийн засгийн ач холбогдол ихтэй том бизнес тул бизнесийн ашгаа Төвд шиг жижиг үндэстний эрх ашгаас дээгүүр тавихгүй гэх газаргүй.

Бусад улс орнууд Хятадын түрэмгийллийг буруушааж байгаа хэдий ч улс төр , спортыг хутгахгүй гэсэн нэрийн дор тууштай алхам хийхгүй л байна. Олимпийн бамбар аялдгаараа аялаад Бээжинд очих бололтой. Эрх чөлөөний эцэг, энд тэнд очиж энхийг сахиулах дуртай Америк хүртэл ерөнхийлөгчийн сонгуульдаа хэт төвлөрсөн үү, эдийн засгийн хямралдаа жаахан паникт орсон уу , Хятадын засгийн газрыг Далай ламтай очиж уулз гэхээс өөр дорвитой юм хэлсэнгүй.

Ямар хүчирхэг хөрштэйгээ манайхан ойлгосон байлгүй дээ, эсвэл бас хэдэн гишүүд нь сонгууль нь ойртчихоод энд тэнд хоосон амлаад завгүй давхилдаж байна уу? Муугаар бодоод цаг цагаар хүчирхэг болж буй өмнөд хөрш маань жаахан зүггүйтмээр санагдлаа гэхэд мань хэд эрх ашгаа Налайхад босгосон морь унасан хүний гялгар цагаан хөшөөнд л найддаг байх даа.

Angels and Demons

The Da Vinci Code номоороо Dan Brown IQ сайтай зохиолч гэдгээ харуулчихсан. Мань эр баримтыг уран зөгнөлдөө чадварлаг хавсруулахын зэрэгцээ зохиолынхоо үйл явдлыг санаанд оромгүйгээр өрнүүлэн, үнэхээр ухаантай бичдэг болохоор номнууд нь маш сонирхолтой болдог юм. Өмнө нь дурдаж байсан Digital Fortress ч бас салахын аргагүй сонирхолтой ном байсан.

Харин Angels and Demons гэх энэ ном нэг их таалагдсангүй.The Da Vinci Code-ийн гол баатар Robert Langdon ий бас нэгэн адал явдлын тухай зохиол юм.Их сэтгэж бичих гэж хэт зүтгээд жаахан нуршуу болчихсоны дээр гол баатрууд нь яачихсан юм гэмээр сонин алдаанууд гаргаад, нэг их ухаалаг зохиогдоогүй санагдлаа .Сонирхолтой болохыг нь хүлээж уншсаар байтал талдаа орчихсон тул, талыг нь уншчихаад хаячихалтай нь биш гээд арай гэж дуусгалаа. Төгсгөл хэсэг нь арай дээр болсон байна лээ.

Falling slowly

I don't know you
But I want you
All the more for that
Words fall through me
And always fool me
And I can't react
And games that never amount
To more than they're meant
Will play themselves out

Take this sinking boat and point it home
We've still got time
Raise your hopeful voice you have a choice
You've made it now

Falling slowly, eyes that know me
And I can't go back
Moods that take me and erase me
And I'm painted black
You have suffered enough
And warred with yourself
It's time that you won

Take this sinking boat and point it home
We've still got time
Raise your hopeful voice you had a choice
You've made it now

Take this sinking boat and point it home
We've still got time
Raise your hopeful voice you had a choice
You've made it now
Falling slowly sing your melody
I'll sing along

Энэ дууг нүдээ аниад сонсоход...

Жаахан хуучирсан мэдээлэл байж магад.

Ердөө 2 л камертай хэдэн Ирланд залуус 3 долоо хоногт багтаагаад нэгэн кино хийжээ.Once киног хийхэд сайчуул 1500 00$ л зарцуулсан гэдэг . Тэд гудамжны хөгжимчний хайрын тухай өгүүлдэг уг авсаархан киногоо хэдэн сая доллар зарцуулагдан , Голивудын алдартнуудын гараар бүтдэг кинонуудыг ялан, Оскарын шилдэг дуутай киногоор шалгарчихна гэж төсөөлөөгүй байх...Дублинаас гитараа үүрсээр Кодакийн тайзан дээр гарч ирнээ гэж. Үнэхээр амжилт.

Энэ жилийн Оскар тийм ч гоё болоогүй гэлцэнэ. ТВ ний урд яг сууж байгаад үзсэн надад ч бас тэгж л санагдсан. Харин энэ дуу шагнал авсанд тун баяртай байгаа шүү .