Monday, April 4, 2011

I love this game

It's not just a game.
It is more than that.

It's your friend when you're lonely. It's your peace when you are angry.
It's your joy and relax in stressful situations.
It's your challenge and your source of motivation.

Squeaking of the sneakers,
ball bouncing against the hardwood,
sounds that it makes when goes through the net,
smell of the leather--all of them. I just love everything about it.
As Mr. 81 has said.

Even salty taste of sweat or pain in the muscles that lasts for a few days after a long workout can actually feel good.

But not everything is good.

All is good but the sound that ball makes when it bounces off the rim.
I just love everything about it but losing in this game.

Wednesday, March 30, 2011

Hope for the best

Монголд сайхан байлаа... Харихаар яагаад ч юм нэг battery-аа цэнэглэсэн юм шиг болдог юм.
Гэхдээ дүрвэж л гарсан болохоор элдэв зугаа цэнгэл хөөсөнгүй, no clubbing, no big graduation party, no graduation trip...
Цээж дүүрэн амьсгаллaa. Хэдэн жил уулзаагүй зарим найз нөхөдтэйгээ уулзлаа.
Сүүлийн жил хагас амраагүй сайхан амралт боллоо. Магадгүй дахиад жил хагас ийм амралт олдохгүй ч юм бил үү. Гэхдээ сэлж арай сурсангүй...

Японд байдал сайжрахгүй л байна. Үе үе чичирхийллүүд үргэлжлээд, хот хоорондын галт тэрэг, хурдан галт тэргүүд үе үе сааталтай, Токиод зарим газраар тогны хязгаарлалттай, дэлгүүрүүд харанхуй, 1 хүнд зарах зүйлс (цэвэр ус, салфетка, бэлэн хоол г.м) хязгаарлалттай...Гэхдээ жинхэнэ гамшиг болсон газартай харьцуулахад энэ юу ч биш...

100 000 аар тоологдох хүн гэр оронгүй, 10 000 аар тоологдох хүн ор сураггүй...асуудалтай цөмийн станцаас улам л муу мэдээнүүд...Асуудлыг хяналтад автлаа хэдэн сар, шийдэгдэж дуустлаа хэдэн арван жил болно гэх...

Хичээл хойшилчихсон болохоор хүрэлцэхгүй байгаа тог, ус, хүнснээс нь хороож суух шалтгаан бараг л алга...All I can do is to hope for the best...

Thursday, March 10, 2011

Safia Minney


Хичээл сонголтоо нэг их оновчтой хийгээгүй болохоор ч тэр үү, Япон хэлний нэг хичээлийг төгсөх курстээ авч таарсан юм. Ядуурал гэдэг том сэдвийн дор хэд хэдэн багуудад хуваагдаад, баг бүр нэг номоор илтгэл тавин, дараа нь ангиараа хэлэлцүүлэг явуулах замаар гадаад оюутнуудын хэлийг нь сайжруулах зорилготой хичээл л дээ. Уул нь 1эсвэл 2 тоо авсан бол илүү хэрэг болох байсан юм байна гэж бодогдож байсан ч, уншсан ном маань юмыг арай өөр өнцгөөс харахад бага ч гэсэн нөлөөлсөн байх.

"Сайн муу нь хамаагүй, өөрт олдсон нөхцөл байдлаас хамгийн сайн боломжийг ямагт эрж хайх."


Онцгой сэтгэгдэл төрүүлсэн нь: номын зохиогч Safia Minney өөрөө, түүний туулж ирсэн амьдрал, баримталдаг зарчмууд.

Аав нь Энэтхэг гаралтай Mauratian(Африк), ээж нь Swiss, өөрөө Лондонд өссөн Английн иргэн, одоо Токиод амьдардаг. 2 хүүхдээ гэртээ төрүүлсэн!
Өндөр 150-иад см, коллежд яваагүй, нөхрөө даган Токиод ирсэн. Нөхөр нь Oxford төгсөөд, Citigroup-iin Токио офист ажиллахаар ирсэн. 1990 онд. 25 настайд нь.

Биеэ даасан. 22 настайдаа Зүүн өмнөд Ази, Африкийн орнуудаар ганцаараа үүргэвчтэй аялал хийж байсан. 13 настайдаа цагийн ажил хийж эхэлсэн. Бүр бага байхад нь аав нь өөд болсон. Хүүхдүүдээ ганцаар өсгөсөн ээжийнхээ эршүүд занг дууриасан, эмэгтэй хүнийг сул дорой гэж үздэг хүнийг тэвчдэггүй.

Дайчин. Хөрөнгө чадалтай компаний удирдах ажилтан ч биш. Эрх мэдэлтэй улс төрч ч биш. Жирийн л нэг эмэгтэй. Гэхдээ бодсон зүйлээ үйл хэрэг болгодог. Жижиг ч байсан хамаагүй, чадах зүйлээ заавал хийгээд явдаг. Японд ирээд хэл суран, fair trade бизнес эхлүүлсэн. Нөхөр нь ажлаасаа гараад одоо эхнэртэйгээ цуг ажиллаж байгаа.

Fashion сонирхдог. Fashion, marketing sense сайтай. Сонирхдог зүйлээ ажил болгосон. Ажилдаа сайн. Ажилдаа маш дуртай. Дуртай зүйлээрээ дамжуулж нийгэмд хувь нэмрээ оруулахыг хүсдэг. Азийн хөгжиж буй 15 орны 50-иад үйлдвэрлэгчидтэй хамтарч ажилладаг.
JiyugaOka, Omotesando, GInza -д дэлгүүртэй.

Fair trade-ийг Японд бизнес болгож хөгжүүлсэн pioneer.

http://www.peopletree.co.uk/
http://www.peopletree.co.jp/
http://www.peopletreemagazine.co.uk/category/safias-blog

Friday, February 18, 2011

24

Сүүлийн нэг шалгалтаас болоод 4 жилийн өмнөх тэр нэг мэдрэмжийн гашуун амтыг эргэн нэг санагалзлаа...

...That nightmare trap in the darkest corner of my mind. The nightmare that has changed my life. The nightmare that I desperately want to run away from but still haunts me...

...B ч биш, Z планы тухай жинхэнээсээ бодож үзлээ. Өдийг хүртэл зорьж ирсэн зүйлээс тэс өөр, хэзээ ч төсөөлж байгаагүй өөр амьдралын талаар...

Хэрэв улирчихвал...

Хэтэрхий залхуу болчихоод байсан тархийг маань цочоож өгсөн сайн дэлсэлт байлаа. Хэнэггүй зангаа заавал засах хэрэгтэйг ойлгуулж өгсөн сургамж ч боллоо...Гэхдээ байгаа зүйлдээ сэтгэл хангалуун амьдрахыг сургасангүй...

...Өдийг хүртэл бүх зүйл блог дээр бичсэн шиг гоё сайхан байгаагүй ээ. Би худлаа зүйл бичиж байгаагүй, гэхдээ дандаа шударга ч байгаагүй. Зүгээр бараан зүйлсийг алгасан аль болох л юмыг сайн талаас нь харахыг оролдсон оролдлого маань л энэ байсан юм...

...Everything started with one big challenge. Competing with very bright minds from different parts of the globe seemed like to be a great challenge for a young man, fearless and confident. He believed in his chances and did his best--to be the best. His competitive nature & satisfaction from overcoming himself were his motivation to get up at 5 a.m and work hard up to 18 hours a day. Almost every single day. He continued putting his effort believing that all the hard work would pay off.

But it did not.

He had forgotten one thing and made a mistake on execution because of inexperience in similar situations, when the boldest ambitions of the best age of youth are on stake. The result wasn't a failure; it was a disaster.

It wasn't just a supposed-to-win ball game that kills your appetite for a day or two, if not succeeded. Way much greater.

He wasn't just upset; he was devastated.

Everything--hopes and dreams-- seemed to be getting away from him...
That's how a story of a young man who couldn't live up to his ambitions and ego started.

That's how this blog started.

The previous bright guy who always tried to improve and get better in all aspects totally changed. He turned into a terrible person for whom time is a meaningless waiting. He was cold and closed. He had no personality. He wasn't nice to other people. He neither wanted nor tried to be curious and make the best use of the consequent situation, though it wasn't the worst one can fall into. But it did not matter. He was crippled by the pain and could not act at full speed, which tortured him even more.
He just waited for another turn...

But he was lucky.
Lucky enough to meet and be surrounded by many good people wherever he went--family, friends, roommate, professors and advisors, host family...He went to many new places, met many new people and discovered many new things. He did good things and bad things (as a consequence, but never with an initially bad intention), understood many things. Succeeded & failed. Learned to handle success and failure.

Eventually, the previous ego who believed he could do everything on his own and trusted only himself changed.

And then there was it--The long waited turn.

He still remembered that taste, though time had made it less strong. But this time he had a brake--prints of the previous nightmare that did not allow him to run at full speed. Pain was his brake, and motivation.& He kept fighting-- to get ready.

Yet, he failed again.

He knew he was close...He regretted...
What if...? What if...? What if...?

Though Plan A was a failure, succeeded plan B wasn't unattractive. But it did not matter.
It wasn't gold medal. Nobody competes for a silver. Silver means just you are the best loser. The difference is very big...


Now, Here I am--still an ugly ego with no sense of satisfaction facing uncertainty of life and not very sure about it. The only thing I know is I will grow through this pain from the setback and overcome it. I will use all the regrets as a motivation to put my effort to get better in every aspect that identifies me: competitor, ball player,man, student, learner, teacher, son, brother,friend, senpai, kohai...I will become the best man I can be.

This time, I won't screw it up and will make the best use of the circumstance I'm getting into and will prepare myself--for the next turn.

There will be another turn.
I'm still young and fearless.

Tuesday, February 15, 2011

Love?

Би love at first sight-д итгэдэггүй. Romeo Juletta шиг зүйлд ч итгэдэггүй.
(Тийм болохоор л?) First love definition-д таарах зүйл маань basketball болчихоод байдаг юм.
Sad ч юм шиг...but that's who I am.

Гэхдээ love бол мэдээж байнаа. & believe that everybody seeks their love.

Миний тодорхойлолтоор relationship гүнзгийрэхийг ингэж хэлнэ.
Юу ч болоогүй байхад хайр энэ тэр яриад байдаг хүмүүсийг харин ойлгодоггүй юм.
Амны зугаа болгож хэлдэггүй ховор нандин үг гэж боддог болохоор тэр байх.

Тэгвэл тэр Love ийг бүтээх Relationship хэрхэн үүсдэг юм бол?
Янз янз л байх л даа.
Миний л бодож байгаагаар бүx зүйл таталцлаас (Ойролцоо утгатай үгс: Таалагдаx, Сайн болох, Дурлах гэх мэт.) эхэлнэ.

1. Хөөрхөн царай, эсвэл гоё бие галибар, Ухаалаг зан, биеэ хэрхэн авч явах гэх мэт нь
таталцлыг бий болгох илэрхий зүйлс гэдэг дээр хүн бүр санал нийлэх байх.
Дээр нь яг юуг нь мэдэхгүй, илэрхий бус ч татах хүч үйлчлэн зүрх хүчтэй цохилох тохиолдол ч орно.

2. Зүрх биш тархи оролцохоор risk & benefit тооцоо ч явагдаж, таталцалд нөлөөлдөг.
Өөрөөр хэлвэл Бусад хүмүүс юу гэж ярих бол? гэх мэт энгийн зүйлсээс эхлээд өөрт хэр ашигтай вэ(хамгийн энгийн жишээ--машинтай юу) гэдгийг хүртэл тооцдог нь хүний муухай чанар юм даа.
Гэхдээ энэ бол бодит амьдрал дээр байдаг зүйл.

Хүн бүрийн хувьд оролцох жин нь адилгүй ч зүрх тархи нийлж ажилласаар нэгэнт таталцал үүсчихлээ гэж бодъё. Тэгэхээр дараагийн level--Relationship. Relationship -ийг амжилттай үргэлжлүүлэхэд зайлшгүй зүйлс миний бодлоор 4 л байна.


Амжилттай ч гэж, нураахгүй байлгахад л.


-------------------------------------------------------------------------------------------------
1. Be honest. But don't be stupid.
Ялангуяа эхэнд нь. Анхнаасаа л хэврэг суурин дээр хийчүүл хэзээ нэгэн цагт нураад л уначихна.
Relationship ээ нураая л гээгүй бол суурьнаас дээш ч зөв барих хэрэгтэй.
Мэдээж хүн бүр өөр өөрийн түүхтэй. Share хийх хэрэггүй зүйлээ бас мэдэж байх хэрэгтэй.
Ер нь бол үнэхээр шинэ зүйлийг л хүсч байгаа бол өнгөрснийг баллуурдаад явсан нь ирээдүйн ямар нэг буруу зөв ойлголцлоос хамгаална. Хуучны зураг, бэлэг дурсгал etc өөрөө мартсан байсан ч асуудал л болно.

2. Do your homework & Focus: show you're caring
Үзэл бодол, эрхэмлэдэг зүйлс, дуртай зүйлс, эсвэл маш дургүй зүйлс, календарь дээрх чухал өдрүүд гэх мэт наад захын зүйлсийг мэдэхгүйгээр дотно харьцаа? No & NO.
Цуг байхдаа ухаан санаа нь өөр газар явж байдаг дотно харьцаа? NOPE.
actions talk themselves.

3. Be respectful
Маргаан нь relationship ийн салшгүй хэсэг. Харин limit хаана вэ гэдгийг мартаж болохгүй.
Ийм зүйл дээр хүмүүс ой сайтай байдаг тул relationship-ийн ирээдүй? hmmm...

4. Enjoy.
Нэг найз маань couple байх нь single байснаас дээр гэж бодсон үедээ л relationship үүсгэж байх хэрэгтэй гэж хошигнож байсан. Яг үнэн. & Хэрэг болгож үүсгэсэн л юм бол enjoy it!
Хэн нэгэнтэй relationship үүсгэчихээд өөр нэгний талаар бодоод байдаг харьцаа? No future.
Commitment is very important.
-------------------------------------------------------------------------------------------------


Ийм хэдэн зүйл дээр алдаа хийхгүй бол Relationship үргэлжлээд явах болов уу.
Үргэлжиллээ...гэхдээ Relationship хэзээ Love болох вэ гэвэл үү?
Болж ч магадгүй хэзээ ч болохгүй ч байж магадгүй.

affair, mistake гэх мэт үгнүүд ч бас байдаг болохоор...
Relationship үрэлжлэх хугацаанд таталцал хэр хүчтэй болох вэ гэдгээс л хамаарах байх.
just listen to your heart. heart doesn't lie.

Тэгээд ч ер нь бүх зүйл бүтэх албагүй болохоор if there is no future--just move on. life goes on.
search continues...

Saturday, January 22, 2011

Getting less creative--Getting older?

28, 56, 38, 15...
Шинэ зүйлийг эрэлхийлдэг сониуч зан маань яасан юм бол оо?
Блогоор л жишээ татахад сүүлийн 2 сар бичлэг оруулсангүй.
Нэг их завгүйдээ ч биш, зүгээр л Юуг? Яаж бичих? гэж бодогддог олон бодлууд
толгойд эргэлдэхээ больчхож. Урьд нь хавьгүй их ачаалалтай үедээ ч зав гарахаар нэг ийм зүйлийн талаар бичинэ дээ гээд л...Тийм зүйл ч алга. Getting less creative...
Өөрт тохиолдсон, үзсэн харсан зүйл, бодогдсон бодол, төрсөн сэтгэгдэл, эсвэл зүгээр мэдээ, заримдааа философи, уран зохиол хүртэл...Урьд нь энэ бүгдийн талаар эргэцүүлж бодоод л бичдэг байж...
Орчноос авах impact багасч бүх зүйлд хэтэрхий дассан? Тархи залхуу болж сэтгэхүй хойрго болсон? Getting older?! Эсвэл зүгээр илэрхийлэх санааг Fb, Twitter post-уудаар хангалттай?
Сонирхол өөрчлөгдсөн?
Бүү мэд.
Шинэ зүйлийг эрэлхийлдэг сониуч зан маань яасан юм бол оо?

28, 56, 38, 15...
--блог эхэлснээс хойш жилд бичсэн post-уудын тоо.
Эхний, сүүлийн жилд хагас жил л бичсэн гэвэл
56, 56, 38, 30...
Анх 6.4 өдөрт 1 бичлэг оруулдаг байснаа 12 өдөрт 1 болтлоо буурчээ...
Бараг л 2 дахин өөрчлөгдсөн байна.
Зөвхөн бичлэгийн тоо ч биш, магадгүй би өөрөө...