Thursday, February 11, 2010
This Is It
MJ -ийн big fan биш ч шөнийн 3 өнгөртөл үзэж байж дуусгав. Хэрэв үзэж амжаагүй бол highly recommended.
Өнгөрсөн зун хийх байсан концертын бэлтгэл ажлын үеэр анхнаасаа олон нийтэд үзүүлэх зорилготой хийгээгүй бичлэгүүдийг эмхэтгэн кино болгосон болохоор тайзны арын амьдралыг нэлээд бодитой харж болохоор. MJ-ийн performance-ийг харахаас илүү концертын баг хэрхэн ажилладаг, бэлтгэл ажлаа яаж хийдэг г.м зүйлсийг харахад сонирхолтой санагдлаа.
Monday, February 1, 2010
The theory of XYZ
Саяхан нэг ”нээлт” хийв. Мэдлэгийн талаар.
Монголын талаар 2 газар яриа яриа хийх болоод. Нэг нь хөгшчүүлд, нэг нь бага ангийханд.
”Юу ярих вэ?” гэсэн чинь
Ном, ялангуяа Нэт-ээс олж уншиж болохооргүй зүйлс байх хэрэгтэй гэж байх юм.
Аль аль нь.
Мэдэхгүй бол жаахан хайгаад, олсон зүйлээ ярихад л ”онц авдаг сайхан цаг” ч аль хэдийн ард хоцорч дээ гэж бодогдов.
Ер нь бол бидний өдөр тутмын амьдралд мэдлэгийн хэмжээнээс мэдлэгийн ялгаа илүү чухал үүрэг гүйцэтгэдэг. Өөрөөр хэлвэл мэдлэгийн бидэнд өгөх ач тус нь харьцангуй ойлголт бөгөөд, нийт хэр их/бага зүйл мэдэж байна гэхээс илүү бусадтай харьцуулахад хэр их/бага зүйл мэдэж байна гэдгээс давуу/сул тал үүсдэг. Чиний сандал хэр өндөр вэ гэдэг биш, урд талын хүмүүсийн сандалнаас хэр өндөр вэ гэдэг л самбар сайн харахад нөлөөтэй.
Харин интернет хөгжсний ачаар ”Мэдлэгээс сэтгэлгээ илүү чухал” гэдгийг ”мэдлэгээс илүү сэтгэлгээ чухал” болгоод, мэдлэг гэсэн хэсэг нь онцлогдохоо болих хандлага бий болсон. ”Асуудал гарсан үед Google-д ” гэсэн үзэл хүчтэй тарxсан гэх үү дээ. Ленин хэдэн боть ном бичсэн бэ?--Google-д. Коктэйль хийж сурмаар байна-- Google-д. Relationship problems?--yep, Google it. Харьцангуйн тусгай онолыг нээхэд мэдлэг ч чухал, сэтгэлгээ бүр ч чухал байсан бол, мэдээллийн зуунд forget about it (нээлт хийхгээгүй л бол). Google-ийн ачаар өндөр сандалтай болчихсон гээд л бодчих.
Гэхдээ бидний өдөр тутмын амьдралд нийт хэр их/ бага мэдэж байгаас илүү бусадтай харьцуулахад хэр их ялгаа байна гэдэг чухал хэвээрээ байгааг мартаж болохгүй байх. Google өндөр сандал өгсөн нь үнэн ч, хүн бүрт өндөр сандал өгчихсөн болохоор ялгаа гаргахын тулд өндөр сандал тус болохгүй болчихлоо. Самбар сайн харахын тулд босч зогсохоос өөр аргагүйд хүрлээ гэсэн үг. Өөрөөр хэлвэл Google бидэнд өндөр сандал өгсөн ч, амьдралыг хялбар болгоогүй, харин ч урьдаас ч илүү их зүтгэл гаргахыг шаардаж байна гэж хэлж болох юм.
Иймд харьцангуйн тусгай онолыг нээхэд ч, өдөр тутмын амьдралд ч ”Мэдлэгээс илүү сэтгэлгээ чухал” руу шилжих биш, анхны ”Мэдлэгээс сэтгэлгээ илүү чухал” хэвээрээ байна гэж хэлж болох юм. Харин ч энэ удаад ”мэдлэг” гэдэг үг ”Ленин хэдэн боть ном бичсэн бэ?” хэмээх асуултын хариултаас хамаагүй өндөр түвшний зүйлийг хэлэх бололтой.
Тийм ч учраас １０ настай хүүхдүүдийн ч цагийг үрчихээргүй, үнэ цэнэтэй зүйл ярьж өгөх улам л хэцүү болоод байна...
Энэ онолоо яаж нэрлэхээ сайн мэдэхгүй л байна.кк
Одоо харин удахгүй эхлэх шалгалтууддаа бэлдээд, жинхэнэ онолууд дээр төвлөрөхгүй бол...
Монголын талаар 2 газар яриа яриа хийх болоод. Нэг нь хөгшчүүлд, нэг нь бага ангийханд.
”Юу ярих вэ?” гэсэн чинь
Ном, ялангуяа Нэт-ээс олж уншиж болохооргүй зүйлс байх хэрэгтэй гэж байх юм.
Аль аль нь.
Мэдэхгүй бол жаахан хайгаад, олсон зүйлээ ярихад л ”онц авдаг сайхан цаг” ч аль хэдийн ард хоцорч дээ гэж бодогдов.
Ер нь бол бидний өдөр тутмын амьдралд мэдлэгийн хэмжээнээс мэдлэгийн ялгаа илүү чухал үүрэг гүйцэтгэдэг. Өөрөөр хэлвэл мэдлэгийн бидэнд өгөх ач тус нь харьцангуй ойлголт бөгөөд, нийт хэр их/бага зүйл мэдэж байна гэхээс илүү бусадтай харьцуулахад хэр их/бага зүйл мэдэж байна гэдгээс давуу/сул тал үүсдэг. Чиний сандал хэр өндөр вэ гэдэг биш, урд талын хүмүүсийн сандалнаас хэр өндөр вэ гэдэг л самбар сайн харахад нөлөөтэй.
Харин интернет хөгжсний ачаар ”Мэдлэгээс сэтгэлгээ илүү чухал” гэдгийг ”мэдлэгээс илүү сэтгэлгээ чухал” болгоод, мэдлэг гэсэн хэсэг нь онцлогдохоо болих хандлага бий болсон. ”Асуудал гарсан үед Google-д ” гэсэн үзэл хүчтэй тарxсан гэх үү дээ. Ленин хэдэн боть ном бичсэн бэ?--Google-д. Коктэйль хийж сурмаар байна-- Google-д. Relationship problems?--yep, Google it. Харьцангуйн тусгай онолыг нээхэд мэдлэг ч чухал, сэтгэлгээ бүр ч чухал байсан бол, мэдээллийн зуунд forget about it (нээлт хийхгээгүй л бол). Google-ийн ачаар өндөр сандалтай болчихсон гээд л бодчих.
Гэхдээ бидний өдөр тутмын амьдралд нийт хэр их/ бага мэдэж байгаас илүү бусадтай харьцуулахад хэр их ялгаа байна гэдэг чухал хэвээрээ байгааг мартаж болохгүй байх. Google өндөр сандал өгсөн нь үнэн ч, хүн бүрт өндөр сандал өгчихсөн болохоор ялгаа гаргахын тулд өндөр сандал тус болохгүй болчихлоо. Самбар сайн харахын тулд босч зогсохоос өөр аргагүйд хүрлээ гэсэн үг. Өөрөөр хэлвэл Google бидэнд өндөр сандал өгсөн ч, амьдралыг хялбар болгоогүй, харин ч урьдаас ч илүү их зүтгэл гаргахыг шаардаж байна гэж хэлж болох юм.
Иймд харьцангуйн тусгай онолыг нээхэд ч, өдөр тутмын амьдралд ч ”Мэдлэгээс илүү сэтгэлгээ чухал” руу шилжих биш, анхны ”Мэдлэгээс сэтгэлгээ илүү чухал” хэвээрээ байна гэж хэлж болох юм. Харин ч энэ удаад ”мэдлэг” гэдэг үг ”Ленин хэдэн боть ном бичсэн бэ?” хэмээх асуултын хариултаас хамаагүй өндөр түвшний зүйлийг хэлэх бололтой.
Тийм ч учраас １０ настай хүүхдүүдийн ч цагийг үрчихээргүй, үнэ цэнэтэй зүйл ярьж өгөх улам л хэцүү болоод байна...
Энэ онолоо яаж нэрлэхээ сайн мэдэхгүй л байна.кк
Одоо харин удахгүй эхлэх шалгалтууддаа бэлдээд, жинхэнэ онолууд дээр төвлөрөхгүй бол...
Parus
Белеет парус одинокий
В тумане моря голубом!..
Что ищет он в стране далекой?
Что кинул он в краю родном?..
Играют волны - ветер свищет,
И мачта гнется и скрыпит...
Увы, - он счастия не ищет
И не от счастия бежит!
Под ним струя светлей лазури,
Над ним луч солнца золотой...
А он, мятежный, просит бури,
Как будто в бурях есть покой!
В тумане моря голубом!..
Что ищет он в стране далекой?
Что кинул он в краю родном?..
Играют волны - ветер свищет,
И мачта гнется и скрыпит...
Увы, - он счастия не ищет
И не от счастия бежит!
Под ним струя светлей лазури,
Над ним луч солнца золотой...
А он, мятежный, просит бури,
Как будто в бурях есть покой!
Tuesday, January 19, 2010
Airline Industry
Enron, Delta,GM, Leｈhman, тэгээд..? JAL
Too big to fail? Not anymore.The only constant is change...
JAL ийн дампуурал.
Земи дээр ч бас бүтэн хичээл энэ талаар л яригдав.Багш бүр presentation бэлдээд ирчихсэн.
1. JAL-ийн талаар хэдэн баримт:
・Азийн хамгийн том Airline company
・Employer ranking-д тогтмол топ 5-д багтдаг фирм
・Хамгийн гол нь онгоцон дээрээ төрийн далбаатай Японы flagship company
Тийм ч тулдаа засгийн газрын(Liberal Democrat Party) ”онцгой халамжинд” багтан
・92 оноос хойш алдагдалтай ажиллаж ирсэн (51 онд байгуулагдаад, 87 онд хувьчлагдсан)
・$25 Bln өртэй
гэх мэт муу дүнтэй ч, ”амьдарсаар” ирсэн. Харин одоо Democratic Party-ийн ”ачаар” дампуурал.
・$150 Mln. --одоогийн market value ($250 Mln =1 шинэ B747)
・2Yen --Stock price now (90Yen =$1)
Шалтгаан нь бүх л дампуурч буй бизнестэй ижил: буруу менежмент, inefficiency (алдагдалтай нислэгүүд, буруу хүний нөөцийн бодлого...)
2. Гэхдээ JAL-д бүх бурууг тохохын өмнө Airline Industry -ийн нэг том онцлогийг ойлгоход доорхи хэдэн fact-ууд тус болох байх.
・Бизнест нөлөөлөх орчны хүчин зүйлсийн нөлөө их: SARS, Economic crisis, Influensa...
・Татвар төлсний дараах ашиг 2-3%
・Since 1978, over 100 airline companies went bankrupt, including Panam, Delta, Northwest, United Airlines, Continental...
・In a 1999 interview, Warren Buffett said: "As of 1992, in fact--though the picture would have improved since then--the money that had been made since the dawn of aviation by all of this country's airline companies was zero. Absolutely zero." That's more than 80 years of a revolutionary technology adopted enthusiastically by the masses--but unable to yield returns to investors.
Эндээс нэг pattern харагдаж байгаа байх.
"Ер нь анхнаасаа хувьчлах шийдвэр оновчтой байсан уу?"
3. Угаасаа мөнгө хийхэд амаргүй ийм industry-д airline компаниудыг бүгдийг хувьчлан, бизнес болгох нь ухаалаг шийдэл биш байж болох юм. Магадгүй зарим нэгийг нь welfare state -ийн нэг сервис болгон үлдээх нь зөв ч байж магадгүй. Гэхдээ татвар төлөгчдийн мөнгийг хайр найргүй үрэхгүйн тулд хувьчлахгүйгээр efficiency-г сайжруулах арга олох хэрэгтэй...
Монголын хувьд, МИАТ efficiency муутай ч, манай өөрийн зах зээл жижиг гэдэг онцлог гадны хүчтэй өрсөлдөөнөөс хамгаалаад, бараг л монополь үнэ тогтоон яваад л байгаа. Гэхдээ энэ байдал хэр удаан үргэлжлэх нь эргэлзээтэй. Industry-н хандлага бас өөрийн онцлогоо харж байгаад хувьчлах уу, эсвэл өөрөөр efficiency сайжруулах арга бий юу гэдгийг бодох хэрэгтэй байх...
Too big to fail? Not anymore.The only constant is change...
JAL ийн дампуурал.
Земи дээр ч бас бүтэн хичээл энэ талаар л яригдав.Багш бүр presentation бэлдээд ирчихсэн.
1. JAL-ийн талаар хэдэн баримт:
・Азийн хамгийн том Airline company
・Employer ranking-д тогтмол топ 5-д багтдаг фирм
・Хамгийн гол нь онгоцон дээрээ төрийн далбаатай Японы flagship company
Тийм ч тулдаа засгийн газрын(Liberal Democrat Party) ”онцгой халамжинд” багтан
・92 оноос хойш алдагдалтай ажиллаж ирсэн (51 онд байгуулагдаад, 87 онд хувьчлагдсан)
・$25 Bln өртэй
гэх мэт муу дүнтэй ч, ”амьдарсаар” ирсэн. Харин одоо Democratic Party-ийн ”ачаар” дампуурал.
・$150 Mln. --одоогийн market value ($250 Mln =1 шинэ B747)
・2Yen --Stock price now (90Yen =$1)
Шалтгаан нь бүх л дампуурч буй бизнестэй ижил: буруу менежмент, inefficiency (алдагдалтай нислэгүүд, буруу хүний нөөцийн бодлого...)
2. Гэхдээ JAL-д бүх бурууг тохохын өмнө Airline Industry -ийн нэг том онцлогийг ойлгоход доорхи хэдэн fact-ууд тус болох байх.
・Бизнест нөлөөлөх орчны хүчин зүйлсийн нөлөө их: SARS, Economic crisis, Influensa...
・Татвар төлсний дараах ашиг 2-3%
・Since 1978, over 100 airline companies went bankrupt, including Panam, Delta, Northwest, United Airlines, Continental...
・In a 1999 interview, Warren Buffett said: "As of 1992, in fact--though the picture would have improved since then--the money that had been made since the dawn of aviation by all of this country's airline companies was zero. Absolutely zero." That's more than 80 years of a revolutionary technology adopted enthusiastically by the masses--but unable to yield returns to investors.
Эндээс нэг pattern харагдаж байгаа байх.
"Ер нь анхнаасаа хувьчлах шийдвэр оновчтой байсан уу?"
3. Угаасаа мөнгө хийхэд амаргүй ийм industry-д airline компаниудыг бүгдийг хувьчлан, бизнес болгох нь ухаалаг шийдэл биш байж болох юм. Магадгүй зарим нэгийг нь welfare state -ийн нэг сервис болгон үлдээх нь зөв ч байж магадгүй. Гэхдээ татвар төлөгчдийн мөнгийг хайр найргүй үрэхгүйн тулд хувьчлахгүйгээр efficiency-г сайжруулах арга олох хэрэгтэй...
Монголын хувьд, МИАТ efficiency муутай ч, манай өөрийн зах зээл жижиг гэдэг онцлог гадны хүчтэй өрсөлдөөнөөс хамгаалаад, бараг л монополь үнэ тогтоон яваад л байгаа. Гэхдээ энэ байдал хэр удаан үргэлжлэх нь эргэлзээтэй. Industry-н хандлага бас өөрийн онцлогоо харж байгаад хувьчлах уу, эсвэл өөрөөр efficiency сайжруулах арга бий юу гэдгийг бодох хэрэгтэй байх...
Tuesday, January 5, 2010
Friday, January 1, 2010
The Audacity of Hope
Шинэ оны мэнд!
Цасгүй, гэхдээ цэлмэг, хүйтэн шөнө байлаа. Мексик хоол, corona with lime, outdoor countdown & каток with friends. Нэлээд даарсан, гэхдээ түрүү жил шиг ханиад хүрсэнгүй. Resolution хийдэггүй ч энэ жил гулгаж бас сэлж сурнаа... 2010.01.01
Амралтын өдрүүдээр Обамагийн The Audacity of Hope-ийг дуусгалаа. Обамагийн 2 дахь ном, NY Times Bestseller, Audio Book нь 2008 оны Grammy: Best Spoken Album гэдгээр нь бүгд мэдэх байх.
2004 онд, Сенатор болохоос өмнө хийсэн нэг speech нь Обамаг оронд даяар алдартай болгосон ба, 2006 онд сенатор байхдаа тэр speech-ийнхээ агуулгыг өргөтгөөд ном болгон гаргасан нь энэ юм байна. Ерөнхийдөө Америкийг тойрсон асуудлуудын талаарх (доорх 9 ) өөрийн бодлоо эмхэтгэн бичсэн ба нэлээд хэсэг нь 2008 оны кампанит ажилд нь багтжээ.
1. Republicans and Democrats,
2. Values,
3. Our Constitution,
4. Politics,
5.Opportunity,
6. Faith,
7. Race,
8. The World Beyond Our Borders,
9. Family
Дэлхийн хамгийн хүчирхэг хүний Индонези дэх бага насны дурсамж, эхнэртэйгээ яаж танилцаж байсан, нэрд гарахаас нь өмнө уулзсан хүмүүс этгээд нэрээ солихыг зөвлөж байсан, кампанит ажлын үеэрх уулзаж байсан хүмүүсийн тухай яриа гм сонирхолтой хэсгүүд олон байв.
Жаахан тэвчээр гаргахгүй бол явахааргүй зарим нэг хэсэг бий ч, хэрэв уншаагүй бол оройтсон ч хамаагүй уншчих хэрэгтэй л ном шиг санагдав.
Monday, December 28, 2009
It's not just a game
...Though time was running out after I received an inbound pass, I wasn't in a hurry.I knew an intentional foul was coming and the opponent team was out of fouls...
It is not the best feeling when you lose, especially, if you were so sure to win. You want it so badly and put the commitment, passion, and heart, surpassing all the hardwork. But suddenly it disappears. A day or two, any meal doesn't taste good and you don't have any motive to anything. I remember one of those feelings back from high school basketball tournaments.
I did not want to remind this old feeling in yesterday's semifinals. Both teams were very aggressive and that's the way it has to be. It was the best team we confronted so far. Score was close at the start of the 2nd half, but we were trailing. I knew I would regret if we lose－to this team, again this year. Though our team lost last year's match, it was a success compared to the previous year's elimination in the preliminary round. Having led my team to the quarterfinals and done my best to compete against the best team, I didn't have much regret then. But not this time.
This time, we had the best player in the front-court, the best big man in the paint, and the best shooter behind the arc. We were the "bad guys" scoring the highest and keeping opponents to the lowest. With that help, my job was much easier－so was everybody's. I didn't have to push myself to the limit to defend the best player on the other team and score 16 out of total 24 at the same time. Putting all the weight off the shoulders slightly increased my efficiency and needed much fewer attempts to score double digits. I got fresh legs to run for an open look and hit difference making back-to-back 3 pointers to silence the opposing crowd in the most critical moment. It felt real good－as good as having a big lead, and waiting for a buzzer sound to hand the ball to the referee in the final game...
...2 free throws made a 5 point margin. I relieved. That was it－the hardest game of the tournament.
It is not the best feeling when you lose, especially, if you were so sure to win. You want it so badly and put the commitment, passion, and heart, surpassing all the hardwork. But suddenly it disappears. A day or two, any meal doesn't taste good and you don't have any motive to anything. I remember one of those feelings back from high school basketball tournaments.
I did not want to remind this old feeling in yesterday's semifinals. Both teams were very aggressive and that's the way it has to be. It was the best team we confronted so far. Score was close at the start of the 2nd half, but we were trailing. I knew I would regret if we lose－to this team, again this year. Though our team lost last year's match, it was a success compared to the previous year's elimination in the preliminary round. Having led my team to the quarterfinals and done my best to compete against the best team, I didn't have much regret then. But not this time.
This time, we had the best player in the front-court, the best big man in the paint, and the best shooter behind the arc. We were the "bad guys" scoring the highest and keeping opponents to the lowest. With that help, my job was much easier－so was everybody's. I didn't have to push myself to the limit to defend the best player on the other team and score 16 out of total 24 at the same time. Putting all the weight off the shoulders slightly increased my efficiency and needed much fewer attempts to score double digits. I got fresh legs to run for an open look and hit difference making back-to-back 3 pointers to silence the opposing crowd in the most critical moment. It felt real good－as good as having a big lead, and waiting for a buzzer sound to hand the ball to the referee in the final game...
...2 free throws made a 5 point margin. I relieved. That was it－the hardest game of the tournament.
Subscribe to:
Posts (Atom)